در این باغِ گذرِ خاک و باد، گلِ من در شاخه‌ی دیگر شکفت. دستِ من کوتاه ماند از عطرش، اما نسیمی وعده داد، که در سپیده‌ای ورایِ زمان، بذرِ ما دوباره در خاکی بی‌زوال خواهد رویید. من و او در دو فصلِ جدا افتادیم، او در بهارِ بودن، و من در پاییزِ صبر. ولی در لوحی که بادها نمی‌خوانند، نوشته‌اند: هر دو در ابد، یک شاخه خواهیم شد، در باغی که دیگر، مرگ و فاصله معنا ندارد.