اما نه!

جمله حی علی الفلاح جمله‌ای است که سال‌ها پیش محمود طرزی پدر ژورنالیسم کشور در صفحات سراج الاخبار آن را شجاعانه ندا کرد و به روشنگری توده‌ای پرداخته علیه ظلم و بیداد داخلی و دست‌درازی‌های اهریمنان خارجی خامه راند. در پی براندازی نظام آن‌وقت و تحریک مردم علیه تجاوزات خارجی دست یازید. این مؤذن استقلال‌طلب، می‌خواست وجدان عمومی را مأذنه خویش ساخته و فریاد کند که ظلم و استبداد بس است، چشم‌ها را عوض کرد و طور دیگر باید دید؛ اما حی علی الفلاح او را قطع کرده و مسجون اش ساختند.

منم می‌خواهم بعد از گذشت تقریباً (90) سال دوباره این حی علی الفلاح را منادی باشم اما با یک تفاوت کلی و آن اینکه در این نوشتار هیچ سعی ندارم کسی را بر تنفر و انزجار از حاکمیت فعلی داعی باشم؛ زیرا میدانم که چه این نظام فعلی و چه نظام‌های گذشته و شاید هم نظام‌های آینده مرهم بر آلام این مردم مسکین نبوده و نخواهد بود. هنوز هرکدام باالنوبه بر زخم‌های ملتهب این ملت نمک پاشیده و سنانی تیز کرده تا بر پیکر این خطه وارد کنند؛ اما می‌خواهم این حی علی الفلاح را از رویکرد سیاسی و اجتماعی بازخوانی کنم و دولت‌مردان فعلی را بر رستگاری دعوت گر باشم زیرا به‌عنوان یک شهروند این غم‌خانه، روزانه قربانی شدن صدها هم‌وطنم را می‌بینم و به افزوده شدن مشکلات وافر این مظلومان، نظاره گرم. در هر وجب این خاک تبعیض وجود داشته و برخوردهای ناسیونالیستی عملاً جریان دارد.

می‌خواهم از طریق این سطور، برای حکومتیان اذعان بدارم که بزرگواران! اندک رفاه و آسایش نسبی که مردم با قربانی دادن جگرگوشه‌هایشان به دست آورده بودند، شما بابی کفایتی‌ها و تنبلی‌ها سالب آن گردیدید  و بر وعده‌های رنگارنگ، رأی مردم را به دست آورده از طریق آراء این مظلومان به کرسی لمیدید و حالا هم مو نارشی مآبانه بر مردم حکومت می‌کنید. بیشتر از یک سال می‌شود که متصدی حکومت هستید، آیا از خودتان سؤال کرده‌اید که در این مدت بزرگ‌ترین دست آورد شما چیست؟ چه‌کار برای این مظلومان در این مدت انجام داده‌اید؟ هرروز جوانان این مردم سیل‌آسا با فرار از کشور به کام مرگ می‌روند و یا هم به قول شما عالی‌جنابان، قاب‌شوی کفار می‌شوند. این‌گونه پتانسیل قوی جامعه ما به چنگال غربی‌ها می‌افتد. آیا از خود پرسیده‌اید که چرا این جوانان قاب‌شویی کفار را بر بودن زیر چتر حکومت شما ترجیح می‌دهند؟ تنها کاری که در این دوره انجام دادید، اقناع کردن شرکاء سیاسی‌تان بوده که آن‌ها را با ایجاد پست‌های اضافی و مشاورین خیالی و سمبولیک تطمیع کرده‌ و بر لب‌هایشان مهر سکوت زده‌اید. گفته بودید که حکومت را شرکت سهامی نمی‌سازید اما دیده شد که دولت فعلی عیناً یک شرکت سهامی بوده و در پی توزیع مناصب حکومتی برای همفکران سیاسی‌تان هستید. دولتی که موجبات رفاه و آسایش عمومی را فراهم نتواند به‌طور حتم عمر کوتاهی دارد. تا الان کابینه شما عزیزان کامل نیست. وزیر سرپرست، والی سرپرست، معین سرپرست، مدیر سرپرست. وضعیت این‌چنینی مصداق یک حکومت موبوکراسی بوده و بوغ و کر نای دموکراسی شعارِ بیش نیست.

چرا جوانان تحصیل‌کرده و غریب این ملت بدون در نظر داشت تعلقات قومی و حزبی به‌کارگماشته نمی‌شوند؟. در اوایل وعده داده بودید که زمینه کار تحصیل را یکسان فراهم می‌کنید اما افسوس که همه و همه وعده‌های پوچ و میان‌تهی بود که به چشمان مردم خاک پاشیدید. هرروز بر مشکلات مردم افزوده می‌شود. ادامه این فرایند فاصله دولت و ملت را تشدید می‌بخشد. این را هم بدانید که امروز من و امثال من و توده‌ای عظیم از جوانان وطن، حی علی الفلاح مان را بر اصلاحات سیاسی و اجتماعی منادی‌ایم و بر مستحکم‌تر شدن پایه‌های حکومت متزلزل شما سخن میرانیم و این حی علی الفلاح تلنگر است برای تذکر کاهلی و تنبلی شما عزیزان و خیلی متفاوت‌تر از حی علی الفلاح سراج الاخبار افغانیه است. بیم آن می‌رود که این غفلت و تعلل وظیفوی شما عالی‌جنابان عقده‌های اندیشه و قلم را منفجر کرده و زمان برسد که فراتر از صفحات سراج الاخبار، حی علی الفلاح دیگری در گوش‌های مردم طنین‌انداز گردد.

رقص قلم امروز، تغییر موضع دهد. پس بهتر خواهد بود که از زور مردم که مصطلح است: دخلک و زور دخدای زور؛ بترسید؛ و موجبات یک حکومت‌داری سالم در ظل اسلام و قرآن به‌دوراز اعمال تعصبات و... فراهم کنید و اباحی گری‌های موجود را ریشه‌کن سازید. تا این ملت مظلوم بیشتر از این قربانی ندهد. اگر پایه‌های حکومتتان را بر خواست خداوند و مردم بنا نهادید، ماهم چهره‌های شما عزیزان را با همان کراهت و یا زیبایی که دارد، تحمل می‌کنیم.

امیدوار هستیم که این حی علی الفلاح ما به گوش مسئولین برسد و بر مشکلات عدیده هم‌وطنان رنجورم نقطه پایان بگذارند.